Marvel’s Wolverine - NAJGORSZA gra PlayStation?

Nie, to nie jest tragedia

W sieci słychać, że ta gra to śmieć, tragedia albo że nie da się w nią grać. Żeby było jasne od samego początku: to nieprawda. Wolverine jest daleko od bycia złą grą. Jeśli ktoś tak mówi, to albo odpowiada na potrzeby formatu: streama czy clickbaitowego tytułu, albo, jeśli mówi to na serio, najwyraźniej nigdy nie grał w gry, które są naprawdę złe. Jednocześnie to chyba ostatni sygnał dla Sony, żeby zmienić kierunek i formułę. Robienie przez dwie generacje gier, które są swoimi bliźniakami: o czym mówiłem w swoim filmi i nie skończy się dla tej firmy dobrze. Tak samo jak pakowanie milionów w grę, która starcza maksymalnie na 15 godzin.

Oczekiwania były wysokie

Ludzie mieli wobec tej gry spore oczekiwania i to dobrze, bo sam czekałem na nią od pierwszych zapowiedzi. Liczyłem na coś dojrzałego i poważnego dla Logana, a nie na superbohatera w spandeksie X-Men. Ale do tego jeszcze wrócimy. Hype brał się z prostego założenia: skoro Insomniac zrobiło fantastycznego Spider-Mana na PS4, to tutaj też musi się udać. Nie oszukujmy się tamta gra dała ludziom dokładnie to, czego oczekiwali, a przede wszystkim miała fenomenalny system poruszania się po mieście. Fabuła była prosta, ale Spider-Man sam w sobie nie jest szczególnie głęboką postacią. Do tego kino Marvela przyzwyczaiło widzów bardziej do akcji niż do głębokich łuków fabularnych zwłaszcza wszystko, co dzieje się po Endgame. Potem dostaliśmy start PS5, czyli Milesa Moralesa: tytuł cross-genowy i, można powiedzieć, lekki reskin pierwszej części. Mimo to przyjęto go bardzo ciepło, a nawet chwalono za mniej zapychaczy i znajdziek. Do tego równie fenomenalny Ratchet & Clank: Rift Apart, który pokazał moc PS5 dzięki błyskawicznym skokom między wymiarami. Później był już tylko Spider-Man 2, który jest niczym więcej niż porządną kontynuacją.

Przesłanki były więc jasne. Insomniac wypracowało formułę, ma fanów i gry, które sprzedawały się jak ciepłe bułeczki. A teraz miało jeszcze bohatera: sukces filmu Deadpool & Wolverine, hype na powrót mutantów i X-Men do Marvela, powrót Hugh Jackmana jako Wolverine'a. Wszystkie gwiazdy na niebie i na ziemi wskazywały, że ta gra musi odnieść sukces. Wyszło sami wiecie - inaczej.

Walka: widowiskowo, krwawo i… prosto

Jak w dosłownie każdej grze mamy lekkie i ciężkie ataki, jakieś uniki i jakieś parowanie. Mówię „jakieś”, bo wszystko jest bardzo proste i banalne. Oczywiście dostajemy kultowe ruchy Wolverine'a: tornado, skoki, powalanie przeciwników i krwawą rzeź. Nie ma co ukrywać: jest widowiskowo i bardzo krwawo. Moim zdaniem tej krwi jest jednak po prostu za dużo. Czasem wygląda to wręcz przesadnie i komicznie. Bardzo liczyłem na krew i kategorię R w tej grze – tylko nie w takiej formie. Sama walka jest chaotyczna. Nie ma tu kalkulowania ani mierzenia sił na zamiary. To bardziej jak ten mem z akumulatorem na kablach: szarżujemy teraz czy za chwilę? Są też segmenty skradankowe. Tylko kto chciałby się skradać w grze o Wolverinie? Dla odmiany, jeśli była taka opcja, korzystałem z niej, ale wszystko jest bardzo powierzchowne. Wysoka trawa, drzewa jak w Assassin's Creed, żeby nasz bohater mógł skakać po gałęziach nad głowami wrogów. I znowu sprowadza się to do tego, czy szarżujemy teraz, czy za chwilę. Często w grę wchodziła też opcja numer trzy: po prostu przebiec etap, zignorować przeciwników i iść dalej. W trakcie walki napełnia się pasek furii. Nie musimy niczego zbierać ani klikać – włącza się sam, gdy tylko się zapełni. Wtedy jesteśmy prawdziwą maszyną do zabijania. Możemy utrzymać furię dłużej, jeśli nie obrywamy, a gdy dostajemy, kończy się szybciej.

Nie spodziewałem się po tej grze rozbudowanych systemów ani wymagającej walki, bo nie było ich też w Ratchecie czy Spider-Manie. Problem w tym, że tej walki jest po prostu za dużo. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że co najmniej 80% gry to etapy, w których siekamy przeciwników na kawałki, a reszta to segmenty w stylu Uncharted czy The Last of Us, ale o tym za chwilę. Gdybym miał podsumować walkę jednym słowem, to: okej. Nic więcej, za to boleśnie powtarzalna. I zobaczycie, że cała ta gra oscyluje wokół określeń w stylu „nic nadzwyczajnego”, „nic fantastycznego”, „po prostu okej” albo „przeciętnie”.

Motocykl, czyli temat, którego nie da się pominąć

Nie da się mówić o tej grze bez sekcji na motocyklu, więc rozłóżmy je na części. Na każdym poziomie trudności wyższym niż najniższy można w nich zginąć. Czy są źle zaprojektowane? Tak, są źle zaprojektowane. Ja jednak traktuję je jak interaktywną cutscenkę. I nie oszukujmy się... żaden normalny człowiek nie gra, odkładając pada i krzywiąc się do ekranu, jakby gra miała przejść się sama. Bo - spoiler - sama się nie przejdzie. Większość graczy po prostu gra i się wciąga, zamiast robić z siebie klauna przed ekranem. Pamiętajcie, że streamerzy to najczęściej persony... zwykle inni ludzie niż ci, których widzicie podczas transmisji. Wielu z nich sięgnie po grę, której normalnie nie tknęliby kijem, tylko po to, żeby wypowiedzieć się w gorącym temacie dla swojej społeczności. Nie ma w tym nic złego, trzeba być tego po prostu świadomym. Zgadzam się, te segmenty są wykonane tragicznie, ale czasem wszystko było tak przerysowane, że niektóre reakcje były boleśnie cringowe. Poza tym w całej grze jest jeszcze jeden segment z motocyklem, gdyby ktoś zapomniał. Tylko wiele z tych osób o nim nie wspomni, bo nie pasowałby do narracji, że gra jest beznadziejna.

Przeciwnicy i rozwój postaci

Typów przeciwników jest stosunkowo mało: albo roboty, albo ninja, albo duże roboty. Zwykłych ludzi w walce praktycznie nie spotkamy. Prawdziwy problem polega na tym, że wszystkie archetypy wrogów poznajemy w ciągu pierwszych kilku godzin. Potem, nawet jeśli trafimy na inny wygląd i z pozoru inny typ przeciwnika, zachowuje się on dokładnie jak wszyscy poprzedni. Dosłownie nie czuję różnicy między ninja a żołnierzami z początku gry. W walce to bliźniacy. Jest też boleśnie proste drzewko umiejętności, które niczego nie wymaga i moim zdaniem niewiele zmienia poza kilkoma dodatkowymi ruchami. Są oczywiście sploty genetyczne, ale one też niewiele zmieniają, w praktyce mają ułatwiać grę, która i tak jest łatwa, nawet na najwyższych poziomach trudności. Gra jest tak prosta, że podczas normalnego przechodzenia ciągle zapominałem ulepszać Logana i ani razu nie poczułem, żeby stawiała jakikolwiek opór.

Oprawa i aktorstwo

Gra jest ładna. Model Logana, owłosienie, mimika, otoczenie, odbicia wszystko zrobione bardzo dobrze i nie ma się tu do czego przyczepić. Miło się na to patrzy, ale nic ponadto. Zdecydowanie należą się brawa aktorce grającej Jean Grey. Zagrała fenomenalnie, a jej występ naprawdę trzyma przy ekranie. To samo dotyczy tego, co później dzieje się z tą postacią, ale tego nie zdradzę. Mystique wypada niestety dużo gorzej. Brakuje mi tego pazura, tej charyzmy tego, jak uwodzi, jak wykorzystuje zmiennokształtność i jak świadoma jest swojego uroku. Tutaj tego zupełnie nie ma. Dostajemy raczej archetyp „zatroskanej mamy” niż postać znaną z filmów czy komiksów.

Mój największy problem: sam Logan

Szczerze mówiąc, mój największy problem dotyczy samego Logana. Jak mówiłem na początku, osobiście celowałbym w coś w stylu filmu „Logan” albo komiksu „Old Man Logan”. Albo historię po odejściu z X-Men. Albo moment z komiksów po walce z Magneto, gdy Logan traci szkielet z adamantium i musi przyzwyczaić się do tego, że nie jest już tak wytrzymały. Z tą postacią jest cała masa głębokich historii, a dostajemy kolejną origin story... tylko tym razem w uniwersum Spider-Mana od Insomniac. Pod tym względem to moim zdaniem zmarnowany potencjał fabularny. Skoro już jestem przy tym temacie, pozwólcie, że na chwilę się rozmarzę. Wyobraźcie sobie grę ze światem jak w Kingdom Come: Deliverance 2. Minimalny interfejs, otwarty świat, ale niezbyt duży konkretne obszary: las, małe miasteczko, kilka odludnych miejsc. A w tym świecie Logan, na przykład jako drwal, który odszedł z X-Men. Stary, zmęczony, z dala od wszystkiego. Dodajmy do tego utratę szkieletu z adamantrium i mamy grę, którą w naturalny sposób ogranicza sam bohater, bo Logan nie jest już tym, kim był. Nie tnie tłumów wrogów jak masło. Musi myśleć, wybierać walki, czasem uciekać, czasem się wyleczyć. Każde starcie po prostu coś kosztuje i nagle gra zaczyna mieć ciężar, którego tutaj zwyczajnie zabrakło. Nie podobała mi się też pseudo-dojrzałość tej gry, sprowadzona do przekleństw i krwi. Jakby rzucanie wulgaryzmami na prawo i lewo udowadniało dojrzałość historii.

Do tego Logan ma tu dwie twarze. Jedną w relacji z Sabretoothem, gdzie zachowuje się jak w filmie Deadpool & Wolverine rzuca żartami, a oni się nawzajem obrażają. Drugą tatusiowata, misiowata, martwiąca się o wszystkich. Brakowało mi zgorzkniałego starego faceta, który nie potrafi wyrażać emocji i ma problem z relacjami. Nie kupiłem tej wizji Logana. Mimo to fabuła razem z kreacjami Jean Grey, Essexa i Sabretootha to chyba najlepsza część gry. To nie jest film „Logan”, tylko takie kino akcji, przy którym wyłączasz mózg. Popcornowe kino na odstresowanie.

Kolejna gra PlayStation

W wielu segmentach poza walką, a nawet podczas eksplorowania lokacji w trakcie akcji, czułem się jak w Uncharted albo The Last of Us. I tu wracamy do problemu, o którym mówiłem w poprzednim materiale: gry Sony na siebie nachodzą i czerpią z tych samych rozwiązań. Można postawić je obok siebie i okazuje się, że poza fabułą są takie same. Tutaj niestety też to czuć. Do tego dochodzi ta niebieska poświata. Twórcy mogli ją całkowicie wyrzucić. Pomoc w rozglądaniu się w korytarzowej grze z małymi etapami to przesada. Serio, jakby gracz nie umiał sam się rozejrzeć. Moim zdaniem to rozwiązanie głupie i słabe.

Cena i przyszłość formuły Sony

Osobiście bawiłem się całkiem nieźle, ale ja lubię tego typu gry. Mimo to 339 zł za taką grę to zdecydowanie za dużo trzeba być tego świadomym. Ta gra jest źle wyceniona. Jeśli Sony się nie rozejrzy i nie zmieni formuły, będzie tylko gorzej. Tutaj mieliśmy markę Marvela i Wolverine'a, ale co by było bez niej? Gra nie sprzedałaby się sama. Wszystko wskazuje na to, że Sony robi nowe IP oparte na tym samym schemacie z PS4 i PS5, a to moim zdaniem skończy się absolutną katastrofą. Żeby było jasne: nie twierdzę, że Sony powinno przestać robić fabularne gry z kinowym sznytem. Te gry są dobrze zrobione, ładnie wyglądają i mają swoich odbiorców. Chodzi o to, że przy każdej kolejnej ma się wrażenie, że wszystko to już się widziało. Te same schematy, te same segmenty, ta sama struktura. Nawet jeśli ktoś lubi tę formułę, w pewnym momencie zaczyna być nią po prostu zmęczony. A firma z takim budżetem i takimi studiami powinna mieć odwagę zaryzykować i zrobić coś fajnego dla gracza.

Podsumowanie

Zagrajcie i oceńcie sami. Wolverine nie jest tak zły, jak go malują, ale dobry też nie jest. To praktycznie podręcznikowa definicja przeciętniaka.